ΚΑΙΓΟΜΑΙ ΣΤΗ ΛΑΒΑ ΣΟΥ   ……του  ΠΕΤΡΟ  Β.  ΚΟΥΡΤΗ

Πλανιέμαι ακόμα

Πάνω στη λάβα του κορμιού σου

Στους ψίθυρους της ευτυχίας μου

Και της δικής σου

Που μοιάζουν με γλυκιά ψαλμωδία

Αγγέλων

Με αγαλλίαση

Στο ναό της αγάπης

Την ψαλμωδία που με νανουρίζει

Τώρα που  γλιστρώ

στο λυγερό κορμί σου

το ανήσυχο

τώρα που λικνίζεται φλογισμένο

Στα  μεθυσμένα χείλη μου

Στη λάβα της Αφροδίτης,

Του έρωτα μας,

Στο ατέλειωτο όνειρο μας

Προσπαθώντας να τη σβήσουμε  

με το νέκταρ των χειλιών μας

τη φλόγα της ακόρεστης ψυχής μας

τη φλόγα

της φουρτουνιασμένης  καρδιάς μας

περιμένοντας την Τρίαινα του Ποσειδώνα

να κοπάσουν

στα φιλιά μας

να βρουν το ρυθμό τους

μέσα στα καυτά μας χείλη

Τα καρφωμένα στην πόρτα του Παραδείσου

Μακριά από τους κεραυνούς

Και τις όστριες  

Του δικού μας Δία.

Παραπόταμος:

12. 10. 1967         ……..Από την:- Ανέκδοτη Συλλογή

Σ’  ΑΦΗΝΩ  ΝΥΜΦΗ ……   του  ΠΕΤΡΟ  Β. ΚΟΥΡΤΗ

Σ’ αφήνω ω, χώρα δοξασμένη

Ελλάδα μου

Των Ελλήνων μεγάλη

Ω, χώρα του Ελύτη

Του Σεφέρη

Των κολοσσών της πλειάδας

Της ελληνικής

Του Πλάτωνα, τ’ Αριστοτέλη

Σ’ αφήνω νύμφη ξακουσμένη

Ελλάδα δοξασμένη

Η πατρίδα μου

με περιμένει.

Δύσθυμος όμως αποχωρώ

Μεμψίμοιρος, για Σένα

Ω, Πικραμένη,

Κατάντια των Σιληνών

Όχι της μυθολογίας,

Του Διόνυσου, της Ιστορίας

Φέουδο της πονηριάς

Κατάντησες,

Της αχαριστίας,

Της παγκόσμιας απληστίας,  

Της Γερμανίας.

Και τώρα αποχωρώ

Άφωνος

Άναυδος

Σαν διαβάζω τις δηλώσεις

Της συναρχίας σου

Της μεικτής

Σαν να μιλάνε στον άγνωστο Δια της εποχής

Για επιτεύξεις

Της σοβής πορείας τους

Και μένω ενεός

Άφωνος

Αποστεωμένος

Εγώ ο ξένος

Σαν αποκαλούν επιτυχία

Την πύρρεια νίκη τους…

Τι ειρωνεία …!

Με τους χιλιάδες άνεργους

Σε αμηχανία.

Α Θ Η Ν Α ¨

16.07.2014   ………… Από την:-  Ανέκδοτη συλλογή