ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΠΕΤΡΟ Β. ΚΟΥΡΤΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΔΕΙΓΜΑ ΓΡΑΦΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΑΣΙΟΠΟΠΟΙΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΑ ΤΥΠΟΠΟΙΗΜΕΝΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΏΝ ΜΑΣ.
Το βιβλίο με τίτλο « ΤΟ ΜΑΤΩΜΕΝΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ», του συγγραφέα Πέτρο Β. Κούρτη, είναι μια προσέγγιση της ιστορικής πραγματικότητας, όπου τα γεγονότα διαδραματίζονται στο πλαίσιο της έντασης και της βαρύτητας της εποχής όπως διεξήχθησαν. Κουβαλούν το ειδικό βάρος, μέσα από την περιγραφή, την κατάταξή τους, ταυτίζοντας δια μέσου χρωματισμών την έλξη της λέξης, των γεγονότων, των προσώπων, των εξελίξεων. Η γεωγραφία του πεζογραφικού εγχειρήματος, ο χωροχρόνος όπου λαμβάνουν δράση γεγονότα, πρόσωπα, ήρωες, κινούνται σαν σκιές στη μουντή πρόσοψη της εποχής. Η περιγραφική πυκνότητα, η έκρηξη της δράσης στο ατόφιο σκηνικό της εθνικής ιδέας, δίνουν με ειλικρινή διάθεση τον τρόπο ανάγνωσης της άλλης πλευράς, της απέναντι όχθης της ιστορίας. Χώρος όπου διαδραματίζονται τα τραγικά συμβάντα, όπως τον ιδεάζει, τον ταυτοποιεί ο συγγραφέας, είναι οι χαμένες πατρίδες και οι Έλληνες εκτός συνόρων του εθνικού κράτους. Είναι αυτοί οι οποίοι, αφενός δείχνουν πωρωμένοι σε άκρα εθνικιστικά σύνδρομα, αφετέρου ανοίγουν σελίδες μεγαλοφυΐας, ανθρώπων προικισμένων πολιτιστικά, με πολιτισμικά πιστεύω, το προαιώνιο μεγαλούργημα των Ελλήνων. Οι διάλογοι, οι μονόλογοι, οι περιγραφές, τα ρετρό, οι παραλληλισμοί, οι αναφορές και άλλες προσεγγίσεις σχηματικών εκφραστικών μέσων, αποτελούν τα εφόδια, όπου ο συγγραφέας κ. Πέτρος Κούρτης, στήνει το σκηνικό του δράματος. Οι ατόφιες εκφράσεις στους διαλόγους, είναι αυτές που οριοθετούν τα σύνορα της τοπικής κοινωνίας, τα ιδεώδη των ανθρώπων που αγωνίζονται για υπαρξιακές υποθέσεις, αρθρώνουν οικουμενικά οράματα ανθρώπινης υπόστασης.
Ο τόπος, ο χρόνος της αφήγησης, η γεωγραφία μεταξύ Βορινού Τμήματος της Ηπείρου και Μικράς Ασίας, οι κοινοί εθνικοί αγώνες στους πρόποδες μιας ανάλγητης ιστορικής περιόδου, όπου λαμβάνονταν αποφάσεις για τις τύχες των λαών αναλόγως των συμφερόντων, «το έτσι θέλω», των Μεγάλων Δυνάμεων, ξετυλίγουν το δράμα, δίδουν πτυχές αφοσίωσης, θυσίες συνταρακτικές, πονεμένες, βαθιά ανθρώπινες. Οικογένειες ξεκληρίζονται, αλλάζουν πορεία, πιστεύω, κάτω από την δυσβάστακτη πίεση της κατακτητικής μπότας. Κομματιάζονται στη δίνη της ιστορίας. Θυσιάζονται υπέρ των εθνικών ιδεοληψιών. Σκληρή ιστορική πραγματικότητα! Ολόρθιες ψυχές με μια περίεργη λαχτάρα αντλούν από την λυτρωτική ιδέα. Ιδέα ποθητή και ιδεατή, όπως η προσδοκία επιστροφής στο αρχέτυπο, το αρχέγονο του Ελληνικού οράματος. Οι αναλήψεις, οι αναδρομές, οι βυθίσεις του συγγραφέα στο τοπίο του χωροχρόνου της αρχέγονης Ελλάδας, έρχονται να ενσωματώσουν πόθους, ιδεατά προσέγγισης δικαιοσύνης, πόθους λαών, ανθρώπων οι οποίοι μέσα από τα καθημερινά βιώματα, τα ασήμαντα, τα ταπεινά σαν τα συνδεόμενα δοχεία, επικοινωνούν την ιστορική εθνική τους αλήθεια, το δράμα της.Η αυθεντικότητα της ιστορίας την οποία περιγράφει ο συγγραφέας του βιβλίου, όταν άνθρωποι του τόπου μας, ιστορικώς αναγνωσμένου ως Βόρειος Ήπειρος, Αγιαντρίτες, Διβριώτες, Γιαννιτσάτες, Μαλτσιανίτες , Λεσινιτσιώτες, αγωνίστηκαν στα γεωγραφικά ιστορικά γεγονότα του ελληνισμού στη Μικρά Ασία, στη διάρκεια αυτού του εθνικού δράματος, δεν κουβαλάει, δεν κυοφορεί εθνικισμό ή άλλες κατακτήσεις μεγαλοϊδεατισμού. Τουναντίον προβάλει την οικουμενική διάσταση των γεγονότων. Είναι άνθρωποι οι οποίοι κουβαλούν πόθους, ένα ποτισμένο από δάκρυα μαντίλι, το όνειρο της ωραίας Ασήμως, τον έρωτα, την αγάπη την οποία άφησαν στα πάτρια εδάφη. Ο ενδόμυχος πόθος, σελαγίζει με λυρισμό περιγραφικό στις σελίδες του βιβλίου, αποτελεί τη μπέσα, το δεσμό στο πιστεύω της αγάπης, τη γνήσια κατάθεση ψυχής, την προαιώνια διαθήκη. Σαν μάτωνε ο ήρωας, όταν εξέπνεε εκεί στο μέτωπο του πολέμου, μάτωνε και το δαχτυλίδι, η τραγική μοίρας της ζωής. Το δαχτυλίδι ως σύμβολο, ως κρίκος, εφεύρημα του συγγραφέα, δεν κλείνει κύκλους, μεγαλώνει κύκλους στην ιστορία, ενώνει το πάζλ των γενεών. Ο συγγραφέας, Πέτρος Β. Κούρτης, μετά την έκδοση των βιβλίων του «Ο ΑΓ. ΑΝΔΡΕΑΣ – ΑΓ.ΣΑΡΑΝΤΑ « Η ΜΑΙΑΝΔΡΙΑ ΜΑΣ» και του άλλου που φέρνει τον τίτλο «Η ΛΟΥΙΖΑ… » έρχεται σήμερα στο αναγνωστικό κοινό, μ’ ένα νέο οικοδόμημα, με ορατές εκφραστικές κατακτήσεις, με έναν ιδιαίτερο δυναμισμό, ο οποίος αποτελεί δείγμα γραφής και αποστασιοποίησης από τα τυποποιημένα προϊόντα των καιρών μας. Ο συγγραφέας έχει τη δική του ταυτότητα, το ειδικό του βάρος, γιατί ο τρόπος σκέψης, έκφρασης, βγάζει στην επιφάνεια μνήμες, με λέξεις λιτές, δωρικές, του πέτρινου Ηπειρωτικού ιδιώματος. Γι αυτό μέσα από τα τρομαχτικά γεγονότα που διαδραματίζονται στις σελίδες, η ατόφια, αυθεντική, γλωσσική προσέγγιση, είναι μια ευχάριστη έκπληξη που σου μεγαλώνει την αγωνία ανάγνωσης των γεγονότων στις σελίδες του βιβλίου.
ΣΠΥΡΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
Συγγραφέας & δημοσιογράφος













