Athens TimeΜΕΓΑΛΟ ΓΕΓΟΝΟΣ Η ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ
ΣΠΕΥΣΩ ΝΑ ΤΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΉΣΩ
ΣΠΕΥΣΩ ΝΑ ΤΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΉΣΩ
( του συγγραφέα Πέτρο Κούρτη)
Η
εθνική ανάταση και η κοινωνική ειρήνη που ζήσαμε ως Εθνική Ελληνική Μειονότητα τα πρώτα χρόνια μετά την ίδρυση της πολιτικής μας οργάνωσης Ομόνοια, έχει ανατραπεί και οι συμπατριώτες μας δικαίως βρίσκονται σε απόγνωση η
οποία τους οδήγησε στην πρόσφατη κινητοποίηση για την ίδρυση του νέου Ελληνικού Κόμματος, απόγνωση οποία δημιουργήθηκε από τα εθελούσια σφάλματα της ηγεσίας μας.
Ως Έλληνες Βορειοηπειρώτες, μετά από αυτό το μεγάλο γεγονός, της 11ης Ιανουαρίου 1991,πλάσαμε αμέτρητα όνειρα και προσδοκίες, για να εξανεμιστούνε στη συνέχεια, παραχωρώντας τη θέση τους στην οργή μας. Δυστυχώς όμως αγαπητέ μου αναγνώστη, για τον λόγο του αληθές διαψευστήκαμε.
Η λαμπρή περίοδο, θα την αποκαλούσα, της Οργάνωσής μας, επί της Προεδρίας του κ. Ανδρέα Ζορμπαλά, τον οποίο εκτιμώ ιδιαιτέρως τόσο για το έργο του, όσον και τις ικανότητές του, αντικαταστάθηκε από τους επιτήδειους, από διάφορες μεθοδεύσεις, από υπεροψίες, από προσωπικές δοξασίες και ιδιοτελή συμφέροντα, από άρρωστες παθογένειες όπως και από ύπουλες ενέργειες όπως αυτή της συγκέντρωσης μερικών διανοουμένων Βορειοηπειρωτών, το Νοέμβριο του 1993 στα Τίρανα, προετοιμασμένη από παθιασμένα στελέχη της τότε Χοτζικής δικτατορίας. Ευτυχώς όμως που ανάμεσά τους συμμετείχαν και γνήσιοι πατριώτες και πραγματικοί αγωνιστές, όπως ο αείμνηστος καθηγητής, Γιώργος Παναγιώτης (Αντωνίου) από το χωριό Μάλτσιανη της περιοχής Θεολόγου, για να τους δώσει τα ρέστα, αλλά και τα παπούτσια στα χέρια όλων των αποστατών λέγοντάς τους:« Την ιστορία του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού η οποία γράφτηκε με τους αγώνες και το αίμα των προγόνων μας, δεν έχομε κανένα δικαίωμα να την αλλοιώσουμε ή να την παραχαράξουμε επειδή μας το ζητούνε κάποιοι θερμοκέφαλοι. Καθήκον μας είναι να την υπερασπιστούμε και πάνω στα αχνάρια τους να γράψουμε τη δική μας ιστορία». Και όλα αυτά τα ψεύτοεπιχειρήματα δικαιολογίας, που παρουσιάσανε, πραγματοποιήθηκαν μπροστά στα μάτια των τότε ηγετών μας που σήμερα πρέπει να νιώθουν τύψεις και όχι να απαιτούνε προεδρικούς θώκους.
Από τα δεκάδες, σχεδόν παρόμοια περιστατικά, αναφέρθηκα μόνον σε ένα, διότι δεν επιθυμώ να αναμοχλεύσω στη μνήμη του Έλληνα Βορειοηπειρώτη γεγονότα, πολλά από τα οποία τα έζησε, άλλα και άλλα την πηγή των οποίων θα την βρούμε στα ιδιοτελή συμφέροντα κάποιών που εναλλάσσουν τις καρέκλες, και όποιες δήποτε καρέκλες, όπως άλλαζε ο Αλί Πασάς, τις γυναίκες. Τέτοιες μεθοδευμένες κινήσεις και ταχτικές όχι μονάχα μας πληγώνουν, αλλά κυρίως απαξιώνουν τους αγώνες μας και γινόμαστε υποχρεωτικά συνδαιτυμόνες μιας φαιά παρωδίας εις βάρος των εθνικών μας συμφερόντων.
Πολύ θα επιθυμούσα να γνωρίσω, εάν στη συνείδηση του κ. Ντούλε, ως Πρόεδρος του Κ. Ε. Α. Δ, ύστερα από τόσες εκλογικές γκάφες και τρομερές αδυναμίες στο θέμα της περιστολής της κομματικής αναρχίας που επικρατεί ως προς τη λειτουργία των θεσμών, του γεννήθηκε ποτέ το ερώτημα, το αν του ανήκει ακόμα αυτή η θέση, αυτή η καρέκλα. Εάν όχι, τότε έχουμε να κάνουμε με έλλειψη πολιτικής αιδούς και συνείδησης και αυτομάτως τη μεγαλύτερη ευθύνη την επωμίζεται το Προεδρείο του κόμματος που κατά την δική μου αντίληψη, σαν αλβανικό κόμμα, κάνει πολύ καλά τη δουλειά του. Δεν είναι δυνατόν όμως να μην αισθάνονται πικραμένοι οι Έλληνες Βορειοηπειρώτες, σαν φέρνουν στο νου τους την περίοδο όταν με την ψήφο τους έστειλαν στο Αλβανικό Κοινοβούλιο 5 βουλευτές, ο αριθμός των οποίων στη συνέχεια κατέβηκε στους τρεις, ενώ το 2009 στον 1 και ασφαλώς στις επόμενες εκλογές ο Θεός να βάλλει το χέρι του, πράγμα που ασφαλώς δεν το πιστεύω. Εάν πράγματι αυτό το Προεδρείο θα καθοδηγούνταν από γνήσια εθνικά οράματα, τότε ασφαλώς που θα του δίνανε από καιρό τα παπούτσια στο χέρι τόσο του κ. Προέδρου, όσο και της σουίτας του που τον υποστηρίζει. Όσο για το πόσο ενδιαφέρεται η Αλβανική Πολιτεία για τα δίκαιά μας, αυτό το δοκιμάζουμε καθημερινά, αλλά το δοκιμάσαμε και το 1934 με την απαγόρευση της ελληνικής γλώσσας στο χώρο μας και ακόμα περισσότερο σήμερα με τα πρόσφατα γεγονότα της διαστρέβλωσης των σχολικών κειμένων και την ανιστόρητη διεκδίκηση ολόκληρων περιοχών από τους νέους ιστοριογράφους των Τιράνων, απαιτήσεις οι οποίες δεν στηρίζονται σε κανένα απολύτως ιστορικό έρεισμα. Ασφαλώς που δεν είναι δυνατό να ισοπεδώσουμε ή να μηδενίσουμε τις πολύτιμες προσπάθειες μερικών ευσυνείδητων αγωνιστών που χρόνια στη σειρά προσπαθούνε τόσο δια μέσον του τύπου, όσο και στις πολιτικές αντιπαραθέσεις να φρενάρουν το ρήγμα που έχει δημιουργηθεί στους κόλπους μας. Δεν μπορώ όμως να παραδεχτώ τις εδώ κι εκεί προκλητικές κατηγόριες από τα στόματα μερικών επιτήδειων, όταν τις ανησυχίες αυτών των ανθρώπων, αυτών των πατριωτών τις σχολιάζουν ως δημαγωγία και αιδημοσύνη για προσωπικές αναρριχήσεις. Όχι κύριοι. Αυτή η κατηγορία, αν υπάρχει και σίγουρα υπάρχει, ας το δείξει με τη δουλειά της, με τους αγώνες της και ο λαός, ξέρει να αξιολογεί, ξέρει να τιμά, ξέρει να σέβεται τη δύναμη του σπαθιού τους. Ένας λογικός και ικανός που θέλει να ασχοληθεί με την πολιτική και ιδιαιτέρως με τα εθνικά θέματα, δεν διασύρεται από την καρέκλα, από την υπεροψία, από τα αξιώματα, είτε από την ευσωμία του, αλλά πρέπει να οδηγείται από την επιστημονική του κατάρτιση, από την οξυδέρκεια και διορατικότητα, από την ικανότητα να προσάπτει τα εθνικά συμφέροντα σύμφωνα με τις συγκυρίες και πάνω απ’ όλα από την πίστη και την αγάπη για την Πατρίδα του. Και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, στις σημερινές γεωπολιτικές καταστάσεις μας χρειάζονται και οι ακαδημαϊκοί, αλλά και άλλο τόσο και οι Κολοκοτρώνηδες, και οι Παπαφλέσηδες, και οι Κοντουριώτες.
Ας μην ξεχνούμε πως ο σημερινός εχθρός μας, ο εχθρός της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας στην Αλβανία, ενσαρκώνει όλους συγχρόνως τους κινδύνους, τόσον αυτούς τους οποίους ζήσανε οι πατεράδες μας, αφ΄ ότου με το αίμα τους αποκτήσαμε μια σχετική φωνή, χωρίς όμως να παραβλέπουμε ή να παραγκωνίζουμε και τους σημερινούς. Ζούμε αυτήν τη στιγμή τον πιο ύπουλο, του ιστορικού μας βίου εχθρό. Μισεί θανάσιμα τη δημοκρατία και κραυγάζει αναίσχυντα υπέρ αυτής, γράφοντας άρθρα και διαλαλώντας διθυράμβους σκοπεύοντας κυρίως τα ιδιοτελή συμφέροντά τους.
Διαβάζοντας την πρώτη διακήρυξη του νεοσύστατου κόμματος Ε.Ε.Μ.Μ (Εθνική Ελληνική Μειονότητα για το Μέλλον ) αναφέρει μεταξύ των άλλων:
«Το πολιτικό σχήμα ΚΕΑΔ- ΟΜΟΝΟΙΑ, Στα είκοσι χρόνια της λειτουργίας του, αποδείχτηκε κατώτερο των προσδοκιών μας…,ταύτισε τα δικά της ιδιωτικά συμφέροντα, με τα συμφέροντα της Μειονότητας, κατάργησε τις δημοκρατικές διαδικασίες, τρέμει την αντιπαράθεση και αγοράζει συνειδήσεις. Βλέπει εφιάλτες και κηρύσσει προδότες. Για μια ακόμα φορά οι ψευδοπατριώτες, οι πατριδοκάπηλοι, οι αδίσταχτοι πραματευτάδες του πήχη και της ζυγαριάς παρέσυραν τον Ελληνισμό στο θυσιαστήριο»
Όλα σχεδόν συνηγορούν πως η ηγεσία του νέου κόμματος, με τις δηλώσεις της, με τις διακηρύξεις της, με τα νέα στελέχη της, με τις νέες σε βάθος αναλύσεις της, με το νέο Προεδρείο της, αν και προσωρινό, σαν να προσπαθεί να βγάλει μαθήματα από τα εθελούσια σφάλματα του πολιτικού σχήματος ΚΕΑΔ –ΟΜΟΝΟΙΑ τα οποία είναι αρκετά ποικίλα, αλλά κυρίως φέρνουν τη σφραγίδα των οικονομικών συμφερόντων.
Ας μην ξεχνούμε όμως πως οι ιδεολογίες και τα οικονομικά συμφέροντα υπήρξαν πάντοτε και συνεχίζουν να υπάρχουν, οι μεγάλοι ένοχοι των κοινωνικών εντάσεων και των πολιτικών αναστατώσεων. Με τα λύπης μου όμως διαπιστώνω εξ αρχής, χωρίς ασφαλώς να προσπαθώ να απογοητεύσω τόσο τους ιδρυτές του νέου πολιτικού φορέα, αλλά κυρίως τον Έλληνα Βορειοηπειρώτη, πως τόσο στο «Επίσημο Δελτίο», όσο και στην «Διακήρυξη», πουθενά δεν αναφέρεται ο όρος «Βόρειος Ήπειρος» ή «Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός». Εάν αυτή είναι μια απλή παράλειψη και όχι ευσυνείδητη πράξη κάποιου συντάκτη, ή το αντίθετο, τότε διατηρώ το δικαίωμα να χειροκροτήσω μετά «την πραγματική Ανάσταση» Γι αυτό ακριβώς το λόγο, απαιτούμε έναν νέο φορέα απαλλαγμένο από τις αμαρτίες του παρελθόντος, ένα φορέα εξαγνισμένο, έναν φορέα αδογμάτιστο, ριζοσπαστικό κι ενωτικό. Να υπηρετεί με πίστη τα ιδεώδη του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού, τη δικαιοσύνη, την αδελφοσύνη, την αξιοπρέπεια, και την αρετή του Ελληνικού πνεύματος.
.
Αθήνα: 13.04.2010 ΠΕΤΡΟΣ Β. ΚΟΥΡΤΗΣ
Η
εθνική ανάταση και η κοινωνική ειρήνη που ζήσαμε ως Εθνική Ελληνική Μειονότητα τα πρώτα χρόνια μετά την ίδρυση της πολιτικής μας οργάνωσης Ομόνοια, έχει ανατραπεί και οι συμπατριώτες μας δικαίως βρίσκονται σε απόγνωση ηοποία τους οδήγησε στην πρόσφατη κινητοποίηση για την ίδρυση του νέου Ελληνικού Κόμματος, απόγνωση οποία δημιουργήθηκε από τα εθελούσια σφάλματα της ηγεσίας μας.
Ως Έλληνες Βορειοηπειρώτες, μετά από αυτό το μεγάλο γεγονός, της 11ης Ιανουαρίου 1991,πλάσαμε αμέτρητα όνειρα και προσδοκίες, για να εξανεμιστούνε στη συνέχεια, παραχωρώντας τη θέση τους στην οργή μας. Δυστυχώς όμως αγαπητέ μου αναγνώστη, για τον λόγο του αληθές διαψευστήκαμε.
Η λαμπρή περίοδο, θα την αποκαλούσα, της Οργάνωσής μας, επί της Προεδρίας του κ. Ανδρέα Ζορμπαλά, τον οποίο εκτιμώ ιδιαιτέρως τόσο για το έργο του, όσον και τις ικανότητές του, αντικαταστάθηκε από τους επιτήδειους, από διάφορες μεθοδεύσεις, από υπεροψίες, από προσωπικές δοξασίες και ιδιοτελή συμφέροντα, από άρρωστες παθογένειες όπως και από ύπουλες ενέργειες όπως αυτή της συγκέντρωσης μερικών διανοουμένων Βορειοηπειρωτών, το Νοέμβριο του 1993 στα Τίρανα, προετοιμασμένη από παθιασμένα στελέχη της τότε Χοτζικής δικτατορίας. Ευτυχώς όμως που ανάμεσά τους συμμετείχαν και γνήσιοι πατριώτες και πραγματικοί αγωνιστές, όπως ο αείμνηστος καθηγητής, Γιώργος Παναγιώτης (Αντωνίου) από το χωριό Μάλτσιανη της περιοχής Θεολόγου, για να τους δώσει τα ρέστα, αλλά και τα παπούτσια στα χέρια όλων των αποστατών λέγοντάς τους:« Την ιστορία του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού η οποία γράφτηκε με τους αγώνες και το αίμα των προγόνων μας, δεν έχομε κανένα δικαίωμα να την αλλοιώσουμε ή να την παραχαράξουμε επειδή μας το ζητούνε κάποιοι θερμοκέφαλοι. Καθήκον μας είναι να την υπερασπιστούμε και πάνω στα αχνάρια τους να γράψουμε τη δική μας ιστορία». Και όλα αυτά τα ψεύτοεπιχειρήματα δικαιολογίας, που παρουσιάσανε, πραγματοποιήθηκαν μπροστά στα μάτια των τότε ηγετών μας που σήμερα πρέπει να νιώθουν τύψεις και όχι να απαιτούνε προεδρικούς θώκους.
Από τα δεκάδες, σχεδόν παρόμοια περιστατικά, αναφέρθηκα μόνον σε ένα, διότι δεν επιθυμώ να αναμοχλεύσω στη μνήμη του Έλληνα Βορειοηπειρώτη γεγονότα, πολλά από τα οποία τα έζησε, άλλα και άλλα την πηγή των οποίων θα την βρούμε στα ιδιοτελή συμφέροντα κάποιών που εναλλάσσουν τις καρέκλες, και όποιες δήποτε καρέκλες, όπως άλλαζε ο Αλί Πασάς, τις γυναίκες. Τέτοιες μεθοδευμένες κινήσεις και ταχτικές όχι μονάχα μας πληγώνουν, αλλά κυρίως απαξιώνουν τους αγώνες μας και γινόμαστε υποχρεωτικά συνδαιτυμόνες μιας φαιά παρωδίας εις βάρος των εθνικών μας συμφερόντων.
Πολύ θα επιθυμούσα να γνωρίσω, εάν στη συνείδηση του κ. Ντούλε, ως Πρόεδρος του Κ. Ε. Α. Δ, ύστερα από τόσες εκλογικές γκάφες και τρομερές αδυναμίες στο θέμα της περιστολής της κομματικής αναρχίας που επικρατεί ως προς τη λειτουργία των θεσμών, του γεννήθηκε ποτέ το ερώτημα, το αν του ανήκει ακόμα αυτή η θέση, αυτή η καρέκλα. Εάν όχι, τότε έχουμε να κάνουμε με έλλειψη πολιτικής αιδούς και συνείδησης και αυτομάτως τη μεγαλύτερη ευθύνη την επωμίζεται το Προεδρείο του κόμματος που κατά την δική μου αντίληψη, σαν αλβανικό κόμμα, κάνει πολύ καλά τη δουλειά του. Δεν είναι δυνατόν όμως να μην αισθάνονται πικραμένοι οι Έλληνες Βορειοηπειρώτες, σαν φέρνουν στο νου τους την περίοδο όταν με την ψήφο τους έστειλαν στο Αλβανικό Κοινοβούλιο 5 βουλευτές, ο αριθμός των οποίων στη συνέχεια κατέβηκε στους τρεις, ενώ το 2009 στον 1 και ασφαλώς στις επόμενες εκλογές ο Θεός να βάλλει το χέρι του, πράγμα που ασφαλώς δεν το πιστεύω. Εάν πράγματι αυτό το Προεδρείο θα καθοδηγούνταν από γνήσια εθνικά οράματα, τότε ασφαλώς που θα του δίνανε από καιρό τα παπούτσια στο χέρι τόσο του κ. Προέδρου, όσο και της σουίτας του που τον υποστηρίζει. Όσο για το πόσο ενδιαφέρεται η Αλβανική Πολιτεία για τα δίκαιά μας, αυτό το δοκιμάζουμε καθημερινά, αλλά το δοκιμάσαμε και το 1934 με την απαγόρευση της ελληνικής γλώσσας στο χώρο μας και ακόμα περισσότερο σήμερα με τα πρόσφατα γεγονότα της διαστρέβλωσης των σχολικών κειμένων και την ανιστόρητη διεκδίκηση ολόκληρων περιοχών από τους νέους ιστοριογράφους των Τιράνων, απαιτήσεις οι οποίες δεν στηρίζονται σε κανένα απολύτως ιστορικό έρεισμα. Ασφαλώς που δεν είναι δυνατό να ισοπεδώσουμε ή να μηδενίσουμε τις πολύτιμες προσπάθειες μερικών ευσυνείδητων αγωνιστών που χρόνια στη σειρά προσπαθούνε τόσο δια μέσον του τύπου, όσο και στις πολιτικές αντιπαραθέσεις να φρενάρουν το ρήγμα που έχει δημιουργηθεί στους κόλπους μας. Δεν μπορώ όμως να παραδεχτώ τις εδώ κι εκεί προκλητικές κατηγόριες από τα στόματα μερικών επιτήδειων, όταν τις ανησυχίες αυτών των ανθρώπων, αυτών των πατριωτών τις σχολιάζουν ως δημαγωγία και αιδημοσύνη για προσωπικές αναρριχήσεις. Όχι κύριοι. Αυτή η κατηγορία, αν υπάρχει και σίγουρα υπάρχει, ας το δείξει με τη δουλειά της, με τους αγώνες της και ο λαός, ξέρει να αξιολογεί, ξέρει να τιμά, ξέρει να σέβεται τη δύναμη του σπαθιού τους. Ένας λογικός και ικανός που θέλει να ασχοληθεί με την πολιτική και ιδιαιτέρως με τα εθνικά θέματα, δεν διασύρεται από την καρέκλα, από την υπεροψία, από τα αξιώματα, είτε από την ευσωμία του, αλλά πρέπει να οδηγείται από την επιστημονική του κατάρτιση, από την οξυδέρκεια και διορατικότητα, από την ικανότητα να προσάπτει τα εθνικά συμφέροντα σύμφωνα με τις συγκυρίες και πάνω απ’ όλα από την πίστη και την αγάπη για την Πατρίδα του. Και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, στις σημερινές γεωπολιτικές καταστάσεις μας χρειάζονται και οι ακαδημαϊκοί, αλλά και άλλο τόσο και οι Κολοκοτρώνηδες, και οι Παπαφλέσηδες, και οι Κοντουριώτες.
Ας μην ξεχνούμε πως ο σημερινός εχθρός μας, ο εχθρός της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας στην Αλβανία, ενσαρκώνει όλους συγχρόνως τους κινδύνους, τόσον αυτούς τους οποίους ζήσανε οι πατεράδες μας, αφ΄ ότου με το αίμα τους αποκτήσαμε μια σχετική φωνή, χωρίς όμως να παραβλέπουμε ή να παραγκωνίζουμε και τους σημερινούς. Ζούμε αυτήν τη στιγμή τον πιο ύπουλο, του ιστορικού μας βίου εχθρό. Μισεί θανάσιμα τη δημοκρατία και κραυγάζει αναίσχυντα υπέρ αυτής, γράφοντας άρθρα και διαλαλώντας διθυράμβους σκοπεύοντας κυρίως τα ιδιοτελή συμφέροντά τους.
Διαβάζοντας την πρώτη διακήρυξη του νεοσύστατου κόμματος Ε.Ε.Μ.Μ (Εθνική Ελληνική Μειονότητα για το Μέλλον ) αναφέρει μεταξύ των άλλων:
«Το πολιτικό σχήμα ΚΕΑΔ- ΟΜΟΝΟΙΑ, Στα είκοσι χρόνια της λειτουργίας του, αποδείχτηκε κατώτερο των προσδοκιών μας…,ταύτισε τα δικά της ιδιωτικά συμφέροντα, με τα συμφέροντα της Μειονότητας, κατάργησε τις δημοκρατικές διαδικασίες, τρέμει την αντιπαράθεση και αγοράζει συνειδήσεις. Βλέπει εφιάλτες και κηρύσσει προδότες. Για μια ακόμα φορά οι ψευδοπατριώτες, οι πατριδοκάπηλοι, οι αδίσταχτοι πραματευτάδες του πήχη και της ζυγαριάς παρέσυραν τον Ελληνισμό στο θυσιαστήριο»
Όλα σχεδόν συνηγορούν πως η ηγεσία του νέου κόμματος, με τις δηλώσεις της, με τις διακηρύξεις της, με τα νέα στελέχη της, με τις νέες σε βάθος αναλύσεις της, με το νέο Προεδρείο της, αν και προσωρινό, σαν να προσπαθεί να βγάλει μαθήματα από τα εθελούσια σφάλματα του πολιτικού σχήματος ΚΕΑΔ –ΟΜΟΝΟΙΑ τα οποία είναι αρκετά ποικίλα, αλλά κυρίως φέρνουν τη σφραγίδα των οικονομικών συμφερόντων.
Ας μην ξεχνούμε όμως πως οι ιδεολογίες και τα οικονομικά συμφέροντα υπήρξαν πάντοτε και συνεχίζουν να υπάρχουν, οι μεγάλοι ένοχοι των κοινωνικών εντάσεων και των πολιτικών αναστατώσεων. Με τα λύπης μου όμως διαπιστώνω εξ αρχής, χωρίς ασφαλώς να προσπαθώ να απογοητεύσω τόσο τους ιδρυτές του νέου πολιτικού φορέα, αλλά κυρίως τον Έλληνα Βορειοηπειρώτη, πως τόσο στο «Επίσημο Δελτίο», όσο και στην «Διακήρυξη», πουθενά δεν αναφέρεται ο όρος «Βόρειος Ήπειρος» ή «Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός». Εάν αυτή είναι μια απλή παράλειψη και όχι ευσυνείδητη πράξη κάποιου συντάκτη, ή το αντίθετο, τότε διατηρώ το δικαίωμα να χειροκροτήσω μετά «την πραγματική Ανάσταση» Γι αυτό ακριβώς το λόγο, απαιτούμε έναν νέο φορέα απαλλαγμένο από τις αμαρτίες του παρελθόντος, ένα φορέα εξαγνισμένο, έναν φορέα αδογμάτιστο, ριζοσπαστικό κι ενωτικό. Να υπηρετεί με πίστη τα ιδεώδη του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού, τη δικαιοσύνη, την αδελφοσύνη, την αξιοπρέπεια, και την αρετή του Ελληνικού πνεύματος.
.
Αθήνα: 13.04.2010 ΠΕΤΡΟΣ Β. ΚΟΥΡΤΗΣ
